เมื่อเรายังเยาว์วัย ณ โรงเรียนบ้านหนองน้ำขุ่น ผมเข้าเรียนวันแรกกับ ครูแจ่มจันทร์ ผมจำได้ตอนที่ครูให้แบบฝึกหัดมาให้เขียนอะไร ก็ไม่รู้ ผมยังอ่าน ไม่ออก ในตอนนั้นผม เขียน ก. ไก่ บูด ๆ เบี้ยว ๆ 3 ตัว ให้ครูแจ่มจันทร์ ความสามารถผมมีแค่นั้นจริงๆ คุณครูขีดเครื่องหมายถูกที่สมุดผม ผมดีใจมาก ต่างจาก เพื่อน ๆ ที่เรียนก่อนผมหลายๆคน โดนครูแจ่มจันทร์ดุ เพราะ ทำการบ้านผิด

ผมเรียนที่โรงเรียนบ้านหนองน้ำขุ่น จนจบ ป.6 ทั้งโรงเรียน มีนักเรียนรวมกันไม่ถึง 100 คน บางวันมีครูสอนครบบ้างไม่ครบบ้าง พวกผม (เด็ก ๆ) จะดีใจมากในวันที่ครูไม่มาสอน พวกเราจะได้เล่นเป่ายาง กัน พวกผู้หญิงบางคนเล่นหมากเก็บ เจ้าตัน - เพื่อนผมเป็นแชมป์เป่ายาง ประจำโรงเรียน ไม่มีใครสู้มันได้ ตอนพักกลางวันมันจะรีบกินข้าว แล้วก็รีบไปเล่นเป่ายาง มันมียางเป็น ร้อย ๆ เส้น ดูยังกะเศรษฐียางยืด มันเป่าจนขอบปากมีดินติดหน้าตา มอมแมม นึกถึงภาพ ตอนนั้นแล้วตลกดี

ทุก ๆ ปีจะมีหมอมาจากอำเภอมาฉีดวัคซีนกันอหิวาตกโรค เด็กนักเรียน บางคนที่กลัวเข็มฉีดยาจะวิ่งไปที่ทุ่งนา ครูผู้ชายวิ่งไล่ตาม จับตัวมาฉีดยา เป็นภาพ ที่น่ารัก ๆ อีกภาพหนึ่ง ที่คงไม่มีให้ดู … เด็ก ๆ จะอายครูมาก ๆ ไม่รู้ทำไม ตอนที่ครู ไปเยี่ยมบ้านพอใครรู้ว่าครูมาที่บ้าน จะวิ่งหลบครู ไม่ให้ครูเจอ ไม่เข้าใจเลยตอนนั้น ว่าทำไม? นึกถึงแล้วก็ขำดี

ผมเคยหนีโรงเรียน ครั้งหนึ่งไปทุ่งนา ไปเล่นน้ำคลอง ขโมยมะพร้าวสวน มาผ่ากิน ก็สนุก ไปอีกแบบ ตอนนี้โรงเรียนเปลี่ยนไป มีครูครบทุกชั้น มีนักเรียนเกินร้อย เพื่อน ๆ รุ่นเดียวกัน เขาจะทอดผ้าป่าไปที่โรงเรียนทุกปี จะมีก็แต่ผม คนเดียวที่ไม่เคย เฉียดเข้าไปใกล้ โรงเรียนเลย (เศร้า) แหม...นานกว่าจะได้ ไปบ้านเกิดตอนไป ก็ไม่กล้าไปเสนอหน้าที่ โรงเรียน แต่ก็รักโรงเรียนนะครับ (รักแบบไหนก็ไม่รู้) ผมกะว่ารอให้รวยร้อยล้านก่อนจะไปเยี่ยมโรงเรียน (ล้อเล่นคร้าบ) อยากบอกโรงเรียนว่า ยังคิดถึงอยู่นะ...