การเขียนบล็อกทุกวันหรือทุกสองวัน เป็นสิ่งที่รู้ล่วงหน้าสำหรับตัวเองว่าไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกนะ แม้ว่ามีเรื่องอยากเขียนได้ทุกวัน บางวันมีมากกว่าสองเรื่อง บางทีมาขึ้นหัวเรื่องไว้เพื่อจะมาเขียนต่อให้จบตอนดึกๆ ยามสมาชิกตัวเล็กสลบ บ้านสงบเงียบ หากพอบ้านสงบ ก็ได้พบว่าความคิดที่เคยลิงโลดตอนบ้านบรรยากาศตึงตังมันก็พลอยสงบเงียบ(และง่วง)ตามไปด้วย ลืมไปเกือบหมดสิ้นว่าจะมาเขียนต่อหัวข้อว่าอะไรมั่ง

(more…)

เมื่อตอนหัวค่ำราวหนึ่งทุ่มสิบห้าสิบหกนาที หนุ่มที่บ้านเหมือนนึกอะไรออกรีบวิ่งพรวดออกไปที่สวนหลังบ้าน ยืนส่องๆ แล้วร้องเรียกตะโกนให้เด็กๆ ออกไปดูอะไรไหวๆ ที่กำลังโคจรผ่านหลังคาบ้านเราไป หนุ่มเขาร้องเรียกเสียงดังเลยไปสิบกว่าบ้าน บาวเกอร์เพื่อนบ้านข้างๆ คงได้ยินแล้วตกใจวิ่งออกมาร้องถามว่า “เจออะไรบนท้องฟ้าหรือ?” หนุ่มตะโกนบอกพร้อมชี้ไปที่แสงไฟสว่างๆ ที่กำลังจะเคลื่อนผ่านหลังคาบ้านพวกเราไปว่า “ISS กำลังโคจรผ่านไป นั่นไงๆ” บาวเกอร์รีบตะโกนเรียกลูกชายคนโตเสียงดังลั่นให้ออกมาดูมั่งเป็นบุญตา เพราะแค่เพียงแว้บเดียว อืดอาด ตาถั่ว ชักช้าอด หมดโอกาสชมนะ - ISS เนี่ย เพราะโคจรเร็วทีเดียว น่าตื่นเต้นไม่แพ้เห็นดาวตกเลยเชียว

(more…)

บางวัน (วันที่เราอารมณ์ดีๆ) บางตอที่บ้านชอบวิ่งเอาหัวมามุดในเสื้อแม่ แล้วเล่นเกม “กลับเข้าไปอยู่ในท้องใหม่” ให้แม่ออกแรงเบ่งคลอดพรวดออกมาอีกทีจากเสื้อยืด บางวันตัวไหนดื้อแม่ก็จับหัวไอ้ตัวยุ่งกดยัดเข้าไปในเสื้อ-คลุมไว้เป็นไอ้โม่งสักอึดใจ แอบเปิ๊ดกะโหลกเบาๆ แล้วบ่นว่า “จงกลับเข้าไปอยู่ในท้องใหม่ ไม่ต้องออกมาเพ่นพ่าน ยุ่งนัก”

อยู่มาวันหนึ่ง (วันที่เราอารมณ์ดี) สามตอล้อมวงตั้งปุจฉา แล้ววิสัชชนากันเองเรื่อง “เราเข้าไปอยู่ในท้องแม่ได้อย่างไร?” แม่นั่งฟังยิ้มๆถามลุ้นๆ “เออ … เข้ามาอยู่ได้ยังไงล่ะ” ตอแรกกับตอที่สองช่วยกันคิดหนัก ก่อนที่จะเริ่มเล่ามาด้วยมาด “หนูฉลาดนะจ๊ะ แม่” - ธ่อๆ

“แม่กลืนเมล็ดเด็กเข้าไป แล้วเมล็ดค่อยๆ เจริญเติบโตมีแขนมีขากลายมาเป็นเบบี้ พอท้องแม่โตมากๆ หมอก็เอามีดมาผ่าท้องแม่เอาพวกเราออกมา เลือดสาดเต็มโรงพยาบาลเลย”

และทุกครั้งที่จบคำว่าเลือดสาด ทั้งสามตอจะร้องเสียงดังคับบ้านว่า ”อิ๊วววววววววว … แหวะ” แล้วจึงหันมาถามแม่ที่นั่งฟังการโม้ตบท้ายว่า “แม่เจ็บไหม ตอนหมอผ่าท้องเลือดสาดน่ะ” แม่-ผู้ชอบตอบอะไรจากใจจริงเสมอ ยืนยันด้วยเสียงเหี้ยมๆว่า “เจ็บสิโว้ย ลูก”

ตอเล็กผู้แย่งพี่ๆ เล่าไม่ค่อยทัน นั่งทำหน้าคิดอยู่นานเหมือนไม่เห็นด้วยกับไอ้พี่สองตอที่รวมหัวกันคิดเรื่องเมล็ดเด็ก พอได้จังหวะอ้าปากแย่งพูดได้มั่ง ก็เล่าเวอร์ชั่นที่มาของเด็กในท้องว่า

“ไม่ใช่ๆ จริงแล้วแม่กินพวกเราเข้าไปตอนตัวเล็กๆ เล็กมาก” (ทำนิ้วกางประกอบว่า เล็กมากเท่าเมล็ดถั่วเขียว”) ”แล้วเราก็ไปโตอยู่ในท้องแม่ต่างหาก” 

ฮึฮึ ฮึฮึ … ควรเชื่อหลักการคลี่คลายปริศนาที่มาของเด็กในท้องของตอไหนดีเอ่ย?!

นิสัยเหลวไหลที่สุดของตัวเอง ซึ่งแก้ไขยากมากๆ คือ ตื่นสาย ตั้งแต่เด็กจนเริ่มแก่นึกย้อนไปแล้วยังอับอายที่มีชีวิตรอดตายกฎแห่งเวลามาแบบ “หวุดหวิด” เดินทางไปถึงจุดหมายก่อนเวลา (สัก 1 นาที) แบบนับครั้งได้ โล่งอกไปทีแค่ไปถึงแบบตรงเวลาเป๊ะๆ นอกนั้นก็ล่าช้าเสมอ (ช้า 5 นาทีกว่ากำหนดคือมาตรฐานความตรงเวลาที่สุดของฉันแล้ว) ชีวิตนักเรียนตั้งแต่อนุบาล - ประถม - มัธยมฯ - มหาวิทยาลัย - ไปเข้าสอบสมัครงาน ไปนั่งทำงานกินเงินเดือน ฉันโผล่หน้าไปถึงจุดหมายปลายทางด้วยตราประทับสีแดงโร่ว่า “สายโหล่” เสมอ  

(more…)

เมื่อมัชฟันหลอ…

ก่อนตั้งต้นปีศักราชใหม่ ฉันมีความตั้งใจที่จะเก็บ จัด คัด โละของใช้ในบ้านเป็นงานแห่งความหวังอันดับต้นๆ ที่จะ (พยายาม) ทำอย่างต่อเนื่องในปีนี้ ในช่วงวันหยุดคริสต์มาสที่ผ่านมา จึงเริ่มหมายตาวางแผนในใจว่าจะเริ่มจัด เก็บ โละของจากห้องต่างๆในบ้าน ไล่ต่อกันไปทุกๆ เดือนตลอดปี

ช่วงเวลา 7 ปีผ่าน ของใช้ในบ้านเราเพิ่มจำนวนชิ้นจนรกเต็มบ้านอย่างรวดเร็ว เพราะตัวแปรสมาชิกจากตั้งต้นแค่สองหน่อ เพิ่มทบทวีทีละหนึ่งทุกๆ สองปี จนกระทั่งมาหยุดจำนวนนับได้แน่ชัดเมื่อ 4 ปีก่อนที่ 5 คน สภาพบ้านที่มีเด็กเล็กๆ มาอยู่ร่วมด้วยนั้น จำเป็นต้องซื้อหาอุปกรณ์ ของใช้เอาไว้ใช้สอยเพิ่มขึ้นมากกว่าอยู่กันสองต่อสองลำพัง ของใช้หลายชิ้นที่ซื้อเพิ่มเสริมสำหรับสมาชิกตัวน้อยๆ ต่างก็มีอายุการใช้งานสั้นๆ แค่ 1 - 5 ปีเท่านั้น ไม่ว่า รถเข็นเด็ก เก้าอี้เด็ก เตียงเด็ก อ่างอาบน้ำเด็ก ของเล่นเด็ก ฯลฯ

ของใช้บางชนิดใช้แค่ช่วงสั้นแล้วโละได้อย่างไว แต่ของใช้บางชนิดก็ไม่สามารถเก็บ จัด โละได้ทันที เพราะอายุการใช้งานมันยืดหยุ่นยาวนาน เช่น พวกเสื้อผ้าขนาดต่างๆ เสื้อผ้าเด็กเขตหนาวนี้ บางตัวใส่ได้แค่เฉพาะฤดูหนาว และบางตัวใส่ได้แค่เฉพาะฤดูร้อน เสื้อกันหนาวบางตัวลูกๆ (ที่โตไม่ค่อยไวอย่างบ้านเรา) ใส่ได้นานปีสองปี พอพ้นฤดูกาลหนาวๆ ก็ต้องจัดเก็บลงกล่องไป แล้วฤดูหนาวถัดไปก็หยิบออกมาใส่กันอีกรอบ ส่วนเสื้อผ้าใส่รายวันเสื้อ กางเกง กระโปรง ถุงเท้า เครื่องชั้นใน เด็กเจริญเติบโตตัวยืดขึ้นทุกๆครึ่งปี เสื้อผ้าจึงต้องคัดเปลี่ยนขนาดอย่างต่อเนื่องออกจากตู้เสื้อผ้า ยิ่งบ้านเรามีจำนวนลูกคลานตามกันมาติดๆ แถมโชคดีเป็นสาวล้วนสาม เสื้อผ้าที่ตัวโตใส่แล้วเริ่มคับ สั้นเต่อ ก็ไม่สามารถโละ บริจาค แจก หรือขายต่อได้ทันที ยังต้องเก็บลงกล่องลงลังไว้ให้น้องเล็กคนถัดไปใส่ต่อกัน

(more…)

เคยนึกเตรียมว่าวันหนึ่งจะได้ร้องเพลง Que Sera Sera ให้ลูกฟัง หากลูกมาถามว่าโตขึ้นหนูจะเป็นอะไรดี? เมื่อแอบแย๊บถามสามตัวที่บ้านว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร?” ลูกกลับมีคำตอบชัดเจนของตัวเองตอบได้ฉะฉานว่าหนูอยากเป็นนั่นเป็นนี่  มีไอเดียอาชีพและสิ่งที่ใฝ่ฝันมาจ่อรอมากมายอยู่ในหัว แม่อย่างเราเลยอด … กี เซรา เซรา … สอนลูกไปซะ

(more…)

แอบมีความหวังและตั้งใจทุกปี ที่ไม่เคยกล้าประกาศดังๆ เพราะกลัวหวังฝ่อ ตั้งใจแล้วไปไม่รอด ขี้เกียจยอมแพ้ซะก่อนที่จะเริ่มต้น อันว่าความขี้เกียจนั้นเป็นข้ออ้างของความเหลวไหลโดยแท้ การประกาศก้องถึงความตั้งใจให้ใครได้ร่วมรู้ จึงคล้ายดั่งประจานความตั้งใจที่อาจจะล้มเหลวและไปไม่รอดของตัวเองไว้เนิ่นๆ หรือแอบท้าทายตัวเองอย่างจริงจังแบบมีพยานรับรู้

(more…)

ปลายปีนี้องค์กร zending over grenzen (Sending Across The Border) มีโครงการ voedselpakketten actie 2007 (food package action 2007) โดยขอบริจาคเงินไปซื้ออาหารส่งให้คนจนเขตหนาวเยือกฝั่งยุโรปตะวันออก โดยเขาจะนำกล่องอาหารไปให้คนจนเหล่านี้ในช่วงคริสต์มาส เสมือนนึกถึงเขานึกถึงเราในช่วงเดือนเฉลิมฉลอง คนฝั่งหนึ่งมีกินกันเหลือเฟือ แต่คนฝั่งยุโรปตะวันออกที่อากาศหนาวมากๆ ไม่มีอะไรจะกินกัน ฤดูแล้งที่เพาะปลูกไม่ได้ คนจนๆจึงขาดแคลนอาหารมากมาย พวกเขาไม่มีการเฉลิมฉลองใดๆ เพราะแค่จะหาอาหารมาประทังชีวิตลำเค็ญไปวันๆ ยังยากจริงๆ

(more…)