Kid's Growing Tale
Que Sera Sera
เคยนึกเตรียมว่าวันหนึ่งจะได้ร้องเพลง Que Sera Sera ให้ลูกฟัง หากลูกมาถามว่าโตขึ้นหนูจะเป็นอะไรดี? เมื่อแอบแย๊บถามสามตัวที่บ้านว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร?” ลูกกลับมีคำตอบชัดเจนของตัวเองตอบได้ฉะฉานว่าหนูอยากเป็นนั่นเป็นนี่ มีไอเดียอาชีพและสิ่งที่ใฝ่ฝันมาจ่อรอมากมายอยู่ในหัว แม่อย่างเราเลยอด … กี เซรา เซรา … สอนลูกไปซะ
รักวัวให้ผูก รักลูกให้โหด
สำนวนภาษาไม่ได้บอกกิริยามารยาทได้เที่ยงตรงเสมอไป ดังนั้นฉันจึงภูมิใจบอกกล่าวต่อใครๆ ไว้ล่วงหน้าเสมอ กันความเข้าใจผิดพลาดที่ว่า (คนอย่าง) ฉันจะเข้าข่ายแม่ดีเด่นประเสริฐเลิศ รักลูกคะลูกขาปานดวงใจ น้องมัช น้องซัม น้องอัน น้องนั่นน้องนี่ แม่อย่างฉันไม่เคยเรียกนำหน้าชื่อลูก ด้วยลูกที่เคยนอนเป็นทารกอยู่ข้างๆ ไส้ตัวฉันเองนั้น ไม่ควรนับญาติว่าเป็นน้อง เพราะลูกๆไม่ได้คลานออกมาจากท้องแม่เดียวกันกับฉัน จะมาเรียกน้องนำหน้าลูกทำไมกัน (มันจั๊กกะจี๋ริมฝีปากยุ่บๆ) เทคนิคการขานเรียกลูกให้ได้ผล เราไม่ควรผสมโทนเสียงใส่น้ำหวาน แม่ที่เคยแอบเรียน ร.ด. แค่เอ่ยลั่นๆว่า “ไอ้มัช ไอ้ซัม ไอ้อัน…มากินข้าวววว!” น้ำเสียงเน้นหนักศักดิ์สิทธิ์ได้ผล (เกือบ) ทุกครั้ง เด็กๆ (บ้านนี้) จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างวิ่งจู๊ดมานั่งโต๊ะกินข้าวเร็วกว่าวาจาเรียกเจื้อยๆ ว่า “น้องมัช น้องซัม และน้องอันจ๋า มากินข้าวเร็วไวจ้ะลูก” (เธอๆ ไม่มาหรอกฮ่ะ)
People come, People go
บางทีเราเคยสงสัย เวลาในชีวิตแต่ละคนเหลืออยู่นานแค่ไหนกัน ? เหมือนมีใครสักคนส่งเรามาเกิด แล้ววันหนึ่งเขาก็มารับเรากลับไป … ที่ไหนไม่รู้ ? เพราะต่างคนไปแล้วไปลับ กลับมาบอกคนที่สงสัยอยู่ข้างหลังไม่ได้อีกแล้ว
ชีวิตคนเราทุกคนต่างมีช่วงขึ้นและมีช่วงลง แต่ทำไมบางคนเหมือนชีวิตมันดิ่งลงตลอดเวลาราวกับกำลังตกเหวลึก โชคร้ายไม่มีที่สิ้นสุด – ซ้ำแล้วซ้ำอีก ชีวิตที่กำลังหล่นอยู่กลางเหวนั้นบางทีโหดร้ายเกินไปที่จะรับรู้และตะเกียกตะกายกลับขึ้นมาอีกครั้ง ชีวิตเมื่อย่างเข้าสู่วัยกลางคน มักเริ่มมีข่าวชีวิตช่วงดิ่งลงแทรกข่าวชีวิตช่วงขึ้น บางทีคนบางคนอนาคตอาจไม่สดใสอย่างที่เคยวาดหวัง มองไปข้างหน้าอาจเจอแต่ความมืดมน มองไปข้างหลังอาจเหลือแค่ความทรงจำที่เคยแสนสุข … วันเวลาพาชีวิตเราเดินไปข้างหน้าจำใจต้องฝ่าความมืด แม้อยากเหลียวหาความหลังที่เคยมี วันเวลาก็ฉุดกระชากเราจากมันไปทุกขณะโมงยาม
เรือจ้างของลูก
วันนี้ไปส่งเด็กๆ ที่โรงเรียนเหมือนเคย ตอนที่กำลังยืนแขวนเสื้อกันหนาวที่หน้าชั้นเรียน ครูห้องเจ้าตุ่นเดินมาส่งจดหมายซองสีขาวใบโตราวซองจดหมายธุรกิจให้กับมือ ครูกระซิบบอกสั้นๆแค่ว่าอ่านแล้วร่วมแสดงความคิดเห็นได้ เรารับซองมาแล้ว รีบพับเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อกันหนาว แล้วเดินจากมาที่ห้องเจ้าตะหลิวเพื่อนั่งเขียนรายงานเช้าวันจันทร์ ในใจคิดสรุปไปว่าจดหมายซองโตนั้นคงแจ้งเรื่องกิจกรรมในโรงเรียนที่กำลังจะมาถึงซึ่งเคยได้รับเป็นประจำ บ้างแจ้งขอแรงงานร่วมช่วย บ้างให้ช่วยออกความคิดจัดงาน บ้างให้ร่วมลงขัน
Categories
- No categories
Portfolio
