The Ballad of Kaewlery

ทดลองบล็อกใหม่

admin — Fri, 03 Jul 2009 15:24:57 +0000

kaewlery กำลังอยู่ในช่วงปรับปรุงหน้าตาบล็อกและสารบัญเนื้อหา เพื่อง่ายต่อการอ่านย้อนหลัง จัดเก็บข้อความเป็นหมวดหมู่

หลอลี่

Kaewlery — Sat, 26 Jan 2008 20:04:25 +0000

�

เมื่อมัชฟันหลอ…

เก็บ จัด คัด โละ

Kaewlery — Thu, 24 Jan 2008 10:25:35 +0000

ก่อนตั้งต้นปีศักราชใหม่ ฉันมีความตั้งใจที่จะเก็บ จัด คัด โละของใช้ในบ้านเป็นงานแห่งความหวังอันดับต้นๆ ที่จะ (พยายาม) ทำอย่างต่อเนื่องในปีนี้ ในช่วงวันหยุดคริสต์มาสที่ผ่านมา จึงเริ่มหมายตาวางแผนในใจว่าจะเริ่มจัด เก็บ โละของจากห้องต่างๆในบ้าน ไล่ต่อกันไปทุกๆ เดือนตลอดปี

ช่วงเวลา 7 ปีผ่าน ของใช้ในบ้านเราเพิ่มจำนวนชิ้นจนรกเต็มบ้านอย่างรวดเร็ว เพราะตัวแปรสมาชิกจากตั้งต้นแค่สองหน่อ เพิ่มทบทวีทีละหนึ่งทุกๆ สองปี จนกระทั่งมาหยุดจำนวนนับได้แน่ชัดเมื่อ 4 ปีก่อนที่ 5 คน สภาพบ้านที่มีเด็กเล็กๆ มาอยู่ร่วมด้วยนั้น จำเป็นต้องซื้อหาอุปกรณ์ ของใช้เอาไว้ใช้สอยเพิ่มขึ้นมากกว่าอยู่กันสองต่อสองลำพัง ของใช้หลายชิ้นที่ซื้อเพิ่มเสริมสำหรับสมาชิกตัวน้อยๆ ต่างก็มีอายุการใช้งานสั้นๆ แค่ 1 – 5 ปีเท่านั้น ไม่ว่า รถเข็นเด็ก เก้าอี้เด็ก เตียงเด็ก อ่างอาบน้ำเด็ก ของเล่นเด็ก ฯลฯ

ของใช้บางชนิดใช้แค่ช่วงสั้นแล้วโละได้อย่างไว แต่ของใช้บางชนิดก็ไม่สามารถเก็บ จัด โละได้ทันที เพราะอายุการใช้งานมันยืดหยุ่นยาวนาน เช่น พวกเสื้อผ้าขนาดต่างๆ เสื้อผ้าเด็กเขตหนาวนี้ บางตัวใส่ได้แค่เฉพาะฤดูหนาว และบางตัวใส่ได้แค่เฉพาะฤดูร้อน เสื้อกันหนาวบางตัวลูกๆ (ที่โตไม่ค่อยไวอย่างบ้านเรา) ใส่ได้นานปีสองปี พอพ้นฤดูกาลหนาวๆ ก็ต้องจัดเก็บลงกล่องไป แล้วฤดูหนาวถัดไปก็หยิบออกมาใส่กันอีกรอบ ส่วนเสื้อผ้าใส่รายวันเสื้อ กางเกง กระโปรง ถุงเท้า เครื่องชั้นใน เด็กเจริญเติบโตตัวยืดขึ้นทุกๆครึ่งปี เสื้อผ้าจึงต้องคัดเปลี่ยนขนาดอย่างต่อเนื่องออกจากตู้เสื้อผ้า ยิ่งบ้านเรามีจำนวนลูกคลานตามกันมาติดๆ แถมโชคดีเป็นสาวล้วนสาม เสื้อผ้าที่ตัวโตใส่แล้วเริ่มคับ สั้นเต่อ ก็ไม่สามารถโละ บริจาค แจก หรือขายต่อได้ทันที ยังต้องเก็บลงกล่องลงลังไว้ให้น้องเล็กคนถัดไปใส่ต่อกัน

เวลาซื้อเสื้อผ้าให้ลูกๆ ฉันมักคิดเผื่อในแง่การลงทุนระยะยาวตามประสาคนลูกเยอะว่า กางเกงยีนส์ เสื้อสเว็ตเตอร์ทั้งหลาย ควรเลือกซื้อแบบยี่ห้อดีๆ แบบทันสมัยใส่ได้ตลอดกาล คุณภาพใช้งานได้นานปี เพราะเด็กใส่เสื้อผ้าแค่ระยะสั้นก็จริง แต่คิดซื้อแต่ของถูกๆ ซักรีดไม่กี่ครั้งเนื้อผ้าก็เปื่อยรุ่ย หด สีตก ดูไม่ดีและเปลืองเงินกว่าซื้อของดีๆ แบบคลาสสิค ใช้รวดได้ถึงสามคน ฉะนั้นยามที่ร้านเสื้อผ้าเด็กลดราคากระหน่ำในช่วงพ้นฤดูร้อนหรือช่วงหลังปีใหม่ ฉันมีภารกิจออกตระเวนล่าซื้อเสื้อผ้าตกฤดูกาล รองเท้าคุณภาพดีๆ ที่ลดราคาอย่างต่ำ 50 % เก็บไว้ในสต็อกเสมอ ถ้าโชคดีเสื้อผ้าที่คนโตใส่แล้วคับ เก็บลงกล่องไว้สามารถหยิบเอามาให้น้องคนรองใส่ต่อกันได้ตรงช่วงพอดี (ก่อนที่จะมีโอกาสไปซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่ๆให้ ไม่ใช่ว่าลูกคนรองๆ ได้รับแต่เสื้อผ้าของคนพี่) หากบางทีโชคร้ายเสื้อผ้าตามฤดูกาลร้อน-หนาวของคนโตขนาดใส่ไม่ตรงช่วงโตของน้องคนรองก็ไม่สามารถใส่ต่อกันได้ ก็ยังมีหวังว่ามีน้องเล็กคนที่สามจะมารับช่วงได้อีกหนึ่ง

บ้านไหนที่มีลูกชายคนลูกสาวคนสามารถเก็บ จัด คัด โละเสื้อผ้าเด็กเหล่านี้ได้ทันที หากบ้านลูกผู้หญิงสามล้วนแถมอายุห่างกันแค่สองปีเช่นบ้านฉัน ระยะเวลาเก็บเสื้อผ้าฤดูกาลลงกล่องไว้จึงยาวนานกว่าบ้านที่มีเด็กสองคน หรือมีลูกชายคนหญิงคนนัก และการมีสต็อกเสื้อผ้าเผื่อเหลือใช้สำหรับเด็กไว้เป็นเรื่องจำเป็น เพราะเด็กๆ เขาปุ๊บปั๊บโต ยิ่งอากาศเปลี่ยนง่าย มาโตตอนช่วงหนาว เสื้อหนาๆ อุ่นๆ มีให้ฉวยคว้าหยิบใส่ไม่พอ จะเป็นเหตุให้ต้องไปเสียเงินซื้อเสื้อผ้าราคาแพงเต็มราคา ซึ่งดูจะไม่เข้ากับหลักการ “งกตรรกวิถี” ของตัวเองนัก ฉันจึงยอมกักพื้นที่ทำคลังเสื้อผ้าเด็กเหล่านี้ไว้นานไม่น้อยกว่า 5 ปี ก่อนที่จะลงมือจัดการโละ เก็บ คัด ทิ้งไปได้

ปีนี้วาระแห่งการโละเสื้อผ้าเด็กอย่างถาวรของฉันทยอยมาถึง กองเสื้อผ้าที่หลุดขนาดจากเจ้าอัน – ตัวเล็กสุดของบ้าน สามารถเก็บ พับ คัดลงถุงลงกล่อง ส่วนหนึ่งเตรียมเอาไปบริจาคที่ศูนย์ของใช้มือสอง (kringloopwinkel) บางส่วนเตรียมเอาไปยื่นให้ลูกสาวคนเล็กของเพื่อนสาวฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่หลังบ้าน บางชิ้นบางตัวที่ซื้อของดีราคาถูกเหลือแสน ใส่มาสามคนแต่ยังสภาพแจ่มแจ๋วอยู่ ก็ยังลังเลว่าจะเอาไปประกาศขึ้นเว็บขายของมือสองขายบ้างดีไหม? (ตัวฉันนั้นไม่ค่อยได้ขายของใคร เพราะตั้งราคาของไม่เป็น ถนัดแต่แจกฟรี) ปีนี้กิจวัตรการเปิดตู้เสื้อผ้าของลูก นั่งลงคัดเสื้อขนาดเล็ก รองเท้าคู่คับๆ บรรจุลงถุงเตรียมโละ จึงปฏิบัติการได้อย่างต่อเนื่อง เกือบทุกอาทิตย์จะมีเสื้อผ้าเด็กถุงโตๆ พร้อมบริจาคหิ้วออกจากบ้านเราไป

เวลาได้เก็บจัดบ้านมุมใดมุมหนึ่งจนโล่งตา สิ่งที่รู้สึกตามมาทันทีเสมอ คือ ความสุข เหมือนชีวิตเราได้ปลดแอกสัมภาระที่แบกและหมักหมมมาเนิ่นนาน เคยอ่านบทความบทหนึ่งเขียนแนะไว้ว่า เวลาหัวสมองเราเกิดไม่แล่น ตันทึบคิดงานการอะไรต่อไม่ได้ ควรพักสมองด้วยการจัดเก็บโต๊ะทำงาน ทำความสะอาดบ้าน หรือแม้แต่แค่เดินเอาถังขยะทุกใบในบ้านไปทิ้ง แล้วสมองทึบๆ จะโล่งโปร่งขึ้นมาทันใด

ใครไม่เชื่อ อยากให้ลองนั่งเก็บขยะของเหลือใช้ในบ้านทิ้งกันดูสักวันสิ

Que Sera Sera

Kaewlery — Thu, 10 Jan 2008 15:02:01 +0000

เคยนึกเตรียมว่าวันหนึ่งจะได้ร้องเพลง Que Sera Sera ให้ลูกฟัง หากลูกมาถามว่าโตขึ้นหนูจะเป็นอะไรดี? เมื่อแอบแย๊บถามสามตัวที่บ้านว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร?” ลูกกลับมีคำตอบชัดเจนของตัวเองตอบได้ฉะฉานว่าหนูอยากเป็นนั่นเป็นนี่ มีไอเดียอาชีพและสิ่งที่ใฝ่ฝันมาจ่อรอมากมายอยู่ในหัว แม่อย่างเราเลยอด … กี เซรา เซรา … สอนลูกไปซะ

สมัยเด็กๆ จำได้ว่าตัวเองเคยเที่ยวบอกใครๆว่าอยากเป็นกระเป๋ารถเมล์ ผู้มีกระบอกตั๋วอลูมิเนียมยาวๆ บรรจุม้วนตั๋วกระดาษเอาไปเดินขยับมืองับเสียงดังแก๊บๆ พร้อมเขย่าเศษเหรียญร้องเรียกเก็บค่าโดยสาร ตอนอายุราว 7-8 ขวบเคยเอากระบอกข้าวหลามเก่าๆ มาดัดแปลงทำกระบอกตั๋วรถเมล์เล่นกันสนุกสนานกับพี่ชาย พอหายเห่อจากอาชีพ “กระปี๋รถเมล์” ก็ฝันเฟื่องต่อว่าอยากเป็นคนขายโรตี หลงใหลชื่นชมท่าตีแป้งพั่บๆ ของแม่ค้าโรตีตรงตลาดนัดมาก ทุกวันนี้ก็ยังใฝ่ฝันอยากฟาดแป้งโรตีให้ได้บางเท่าแม่ค้าพ่อค้าโรตีอยู่ แต่ยังไม่สามารถทำได้เหมือนแม่ค้าโรตีมืออาชีพสักที (ยังไม่เลิกพยายาม)

จะมีเด็กสักกี่คนหนอที่ฝันใฝ่ถึงอาชีพชื่อเรียกยากๆ อย่างสถาปนิก วิศวกร ศาสดาจารย์ นักวิทยาศาสตร์ ฯ คงมีแต่พ่อแม่นั่นแหละที่แอบคิดแอบหวังแทนลูกๆ กันไป (เลยเถิด) เมื่อพ้นวัยเด็กโตมายืนอยู่ฝั่งผู้ใหญ่ บางทีเราอาจหลงลืมหัวใจและสายตาที่เคยมองเห็นความฝันอันจับต้องได้ในวัยเยาว์ของตัวเอง ผู้ใหญ่ฝันซับซ้อน ชอบเขย่งเอื้อมไปสู่สิ่งที่ไกลลิบยิ่งกว่า จึงลืมเลือนฝันใกล้ๆ ที่เคยหยิบคว้าได้ตรงหน้าไปง่ายๆ ผู้ใหญ่จึงได้นั่งขำเมื่อเด็กเผยความฝันอันแสนบริสุทธิ์ที่เราเคยฝันเช่นนั้นมาก่อน-ซื่อๆ

ช่วงนี้เจ้าซัม - ลูกสาววัยหกขวบ มุ่งมั่นกับการหัดอ่าน หัดเขียน พอว่างมือไม่ว่าอยู่ตรงไหนที่ใด ถ้ามีกระดาษและดินสอ เธอจะชอบวาดรูป จากที่เคยวาดไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราว หรือวาดลอกตามตัวอย่าง ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนมาหัดวาดภาพแบบการ์ตูนช่องๆ หรือมีเรื่องราวอยู่ในภาพ เช่น เรื่องบาร์บี้แปลงกายแบบการ์ตูนช่อง หรือแอบสเก็ตภาพแม่และเพื่อนที่กำลังคุยจ้อตอนกินกาแฟบนกระดาษทิชชู่

อยู่มาวันหนึ่งที่เจ้าซัมกำลังก้มหน้าก้มตาวาดรูปอยู่ จึงถามเกริ่นนำทางว่า “โตขึ้นอยากเป็นศิลปินวาดรูปใช่ไหม?” เจ้าซัมเงยหน้าขึ้นมาแล้วสายหัวทันที “ไม่เอาหรอก โตขึ้นจะไปทำงานโรงงานผลิตน้ำแอปเปิ้ลดีกว่า น่าสนุกดีออกทำงานในโรงงาน”

When I was just a little girl
I asked my mother what will I be
Will I be pretty, will I be rich
Here’s what she said to me

*Que sera, sera
Whatever will be, will be
The future’s not ours to see
Que sera, sera
What will be, will be

Now I have children of my own
They asked their mother what will I be
Will I be handsome, will I be rich
I tell them tenderly

หมายเหตุ 1 ที่มาความคิดเรื่องการทำงานโรงงานนี้ คาดว่าเจ้าซัมได้อิทธิพลจากการดูรายการ Klokhuis ซึ่งเป็นรายการสารคดีอธิบายเกร็ดสาระความรู้ต่างๆ สำหรับเด็ก หลายตอนเป็นการนำเสนอการผลิตอาหารนู่นนี่ และพาไปเยี่ยมชมโรงงานการผลิต

หมายเหตุ 2 เพลง Que Sera Sera (Whatever Will Be, Will Be) แต่งโดย Jay Livingston และ Ray Evans เมื่อปี ค.ศ. 1956 กลายเป็นเพลงคลาสสิคที่โด่งดังหลังจาก Alfred Hitchcock นำมาใช้เป็นเพลงประกอบในหนังเรื่อง The Man Who Know too Much ในปีเดียวกัน (อ้างอิงข้อมูลจาก songfacts.com)

เมื่ออะไรไหวๆ โคจรผ่านหลังคาบ้านเรา

Kaewlery — Wed, 09 Jan 2008 22:03:23 +0000

เมื่อตอนหัวค่ำราวหนึ่งทุ่มสิบห้าสิบหกนาที หนุ่มที่บ้านเหมือนนึกอะไรออกรีบวิ่งพรวดออกไปที่สวนหลังบ้าน ยืนส่องๆ แล้วร้องเรียกตะโกนให้เด็กๆ ออกไปดูอะไรไหวๆ ที่กำลังโคจรผ่านหลังคาบ้านเราไป หนุ่มเขาร้องเรียกเสียงดังเลยไปสิบกว่าบ้าน บาวเกอร์เพื่อนบ้านข้างๆ คงได้ยินแล้วตกใจวิ่งออกมาร้องถามว่า “เจออะไรบนท้องฟ้าหรือ?” หนุ่มตะโกนบอกพร้อมชี้ไปที่แสงไฟสว่างๆ ที่กำลังจะเคลื่อนผ่านหลังคาบ้านพวกเราไปว่า “ISS กำลังโคจรผ่านไป นั่นไงๆ” บาวเกอร์รีบตะโกนเรียกลูกชายคนโตเสียงดังลั่นให้ออกมาดูมั่งเป็นบุญตา เพราะแค่เพียงแว้บเดียว อืดอาด ตาถั่ว ชักช้าอด หมดโอกาสชมนะ - ISS เนี่ย เพราะโคจรเร็วทีเดียว น่าตื่นเต้นไม่แพ้เห็นดาวตกเลยเชียว

International Space Station (ISS) เป็นสถานีอวกาศนานาชาติที่มีวิถีโคจรรอบโลกระดับต่ำจนเราสามารถมองเห็นการโคจรของสถานีอวกาศนี้ได้สบายด้วยตาเปล่า (และต้องโชคดีเมฆหมอกไม่มาปกคลุมบังตาด้วยนะ) พิกัดความเร็วแห่งการโคจรของยาน ISS เร็วประมาณ 8 กิโลเมตร / 1 วินาที ประมาณความเร็วว่าแค่เรากระพริบตาสองสามครั้ง ยานก็บินผ่านน่านฟ้าหลังคาบ้านเราไปอย่างรวดเร็ว

ISS ที่โคจรผ่านบ้านเราคืนนี้ มีกระสวย (Space Shuttle) ชื่อ Atlantis ซึ่งเพิ่งถูกส่งขึ้นไปเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2008 จากสถานีอวกาศ John F. Kennedy Space Center ที่ Cape Canaveral รัฐฟลอริด้า สหรัฐอเมริกา นำนักบินอวกาศ 7 คนขึ้นไปทำ mission STS – 122 นั่นคือไปติดตั้งสถานีทดลองวิจัยวิทยาศาสตร์ Columbus ต่อเข้ากับสถานีอวกาศนานาชาติ หรือ ISS ตัวหลัก แล้วก็จะทำการวิจัยเก็บข้อมูลทางด้านวิทยาศาสตร์ส่งกลับมาใช้เป็นข้อมูลศูนย์วิจัยนานาเรื่องบนโลกเราอีกที นักบินอวกาศในกระสวย Atlantis จะขึ้นไปทำ mission ติดตั้งสถานีทดลอง Columbus ภายในเวลา 11 วันจึงกลับคืนสู่โลกอีกครั้ง ยกเว้นนักบินอวกาศชื่อ Eyharts ที่ต้องอยู่นานกว่าใครเพื่อน เพราะต้องขึ้นไปเปลี่ยนตัวกับนักบินอวกาศประจำสถานีคนก่อนที่อยู่ประจำมาตั้งแต่เดือนตุลาคมปี 2007 Eyharts จะกลับลงมาสู่โลกอีกครั้งกับกระสวยอีกตัวหนึ่งชื่อว่า Endeavour ซึ่งจะส่งขึ้นไปในวันที่ 11 มีนาคม 2008

หน้าตานักบินอวกาศทั้ง 7 คนบนกระสวย Atlantis กับ Mission STS -122 (ขอยืมรูปมาจาก http://www.nasa.gov ) รับรองว่าไม่มีพี่บรูซ วิลลิส หรือเบน แอฟเฟล็กเข้าร่วมมิชชั่นบนกระสวยนี้ ฉะนั้นหนูลิฟ เทย์เลอร์คนสวยปากกว้างก็ไม่ต้องไปยืนร้องไห้คลอเพลง I don’t want to miss a thing (ที่ทั่นพ่อหนูลิฟนักร้องนำแห่งวง Aerosmith เป็นผู้ร้องเพลงนี้) ตอนฉากส่งหนุ่มเบนไปรบบนอวกาศแบบเรื่อง Armageddon หรอกนะ (ฮึๆ)

อ่านข่าวกระสวย Atlantis เพิ่มเติม

ปริศนาที่มาของเด็กในท้อง

Kaewlery — Mon, 07 Jan 2008 09:55:21 +0000

บางวัน (วันที่เราอารมณ์ดีๆ) บางตอที่บ้านชอบวิ่งเอาหัวมามุดในเสื้อแม่ แล้วเล่นเกม “กลับเข้าไปอยู่ในท้องใหม่” ให้แม่ออกแรงเบ่งคลอดพรวดออกมาอีกทีจากเสื้อยืด บางวันตัวไหนดื้อแม่ก็จับหัวไอ้ตัวยุ่งกดยัดเข้าไปในเสื้อ-คลุมไว้เป็นไอ้โม่งสักอึดใจ แอบเปิ๊ดกะโหลกเบาๆ แล้วบ่นว่า “จงกลับเข้าไปอยู่ในท้องใหม่ ไม่ต้องออกมาเพ่นพ่าน ยุ่งนัก”

อยู่มาวันหนึ่ง (วันที่เราอารมณ์ดี) สามตอล้อมวงตั้งปุจฉา แล้ววิสัชชนากันเองเรื่อง “เราเข้าไปอยู่ในท้องแม่ได้อย่างไร?” แม่นั่งฟังยิ้มๆถามลุ้นๆ “เออ … เข้ามาอยู่ได้ยังไงล่ะ” ตอแรกกับตอที่สองช่วยกันคิดหนัก ก่อนที่จะเริ่มเล่ามาด้วยมาด “หนูฉลาดนะจ๊ะ แม่” – ธ่อๆ

“แม่กลืนเมล็ดเด็กเข้าไป แล้วเมล็ดค่อยๆ เจริญเติบโตมีแขนมีขากลายมาเป็นเบบี้ พอท้องแม่โตมากๆ หมอก็เอามีดมาผ่าท้องแม่เอาพวกเราออกมา เลือดสาดเต็มโรงพยาบาลเลย”

และทุกครั้งที่จบคำว่าเลือดสาด ทั้งสามตอจะร้องเสียงดังคับบ้านว่า ”อิ๊วววววววววว … แหวะ” แล้วจึงหันมาถามแม่ที่นั่งฟังการโม้ตบท้ายว่า “แม่เจ็บไหม ตอนหมอผ่าท้องเลือดสาดน่ะ” แม่-ผู้ชอบตอบอะไรจากใจจริงเสมอ ยืนยันด้วยเสียงเหี้ยมๆว่า “เจ็บสิโว้ย ลูก”

ตอเล็กผู้แย่งพี่ๆ เล่าไม่ค่อยทัน นั่งทำหน้าคิดอยู่นานเหมือนไม่เห็นด้วยกับไอ้พี่สองตอที่รวมหัวกันคิดเรื่องเมล็ดเด็ก พอได้จังหวะอ้าปากแย่งพูดได้มั่ง ก็เล่าเวอร์ชั่นที่มาของเด็กในท้องว่า

“ไม่ใช่ๆ จริงแล้วแม่กินพวกเราเข้าไปตอนตัวเล็กๆ เล็กมาก” (ทำนิ้วกางประกอบว่า เล็กมากเท่าเมล็ดถั่วเขียว”) ”แล้วเราก็ไปโตอยู่ในท้องแม่ต่างหาก”

ฮึฮึ ฮึฮึ … ควรเชื่อหลักการคลี่คลายปริศนาที่มาของเด็กในท้องของตอไหนดีเอ่ย?!

Go Obama … Make it Brave!!

Kaewlery — Sat, 05 Jan 2008 09:21:13 +0000

ตื่นเต้นมาอาทิตย์กว่าๆ กับการเลือกตั้งที่อาจจะพลิกเปลี่ยนโลกทั้งโลก กลัวจะต้องเอาหัวโขกเหมือน 8 ปีที่ผ่านมา ที่บุชสามารถโกงคะแนนเบียดอัล กอร์พลาดหน้าที่ไปได้ หวั่นใจคนอเมริกันที่จะนึกถึงแต่เรื่องผู้ก่อการร้ายและรักประเทศตัวเอง โดยลืมเชื่อมโยงว่าประเทศอเมริกาก็ตั้งอยู่บนโลกใบนี้ ถ้ารักแต่ประเทศตัวเอง แล้วโลกทั้งใบล่มสลาย … มันจะอยู่กันต่อไปได้อย่างไร – กันเล่า

WE need change, Yes we can!

Norpace CR

ตั้งปลุก sms ไว้ เพราะไม่สามารถถ่างตานั่งลุ้นทั้งคืนได้ ราวตีหนึ่งครึ่งก่อนไปนอน แมคเคนคะแนนนำมาจากฟากรัฐตะวันออก เกจิการเมืองช่องต่างๆ เริ่มกระวนกระวาย ทุกอย่างสามารถพลิกผันได้ หากยังไม่ปิดการนับเสียงคะแนน

ก่อนหกโมงเช้านิดๆ เสียงปี๊บๆ มา ลุกขึ้นงัวเงียถามหนุ่มที่นอนรอฟังผลอยู่ข้างๆ กด sms อ่าน

“ใคร”

“ยู ชู้ด โนว์ ฮู” … หนุ่มลุกไปเปิดทีวีเครื่องเล็กปลายเตียง

CNN ไปรอแล้วที่ชิกาโก้ …. เรานอนสลึมสลือ ฟังสปีชโอบาม่าและวิกตอรี่ของประชาชนด้วยกันสดๆ

ฝันของผู้นำโลกผิวสีเกิดขึ้นได้จริงๆ บนโลกใบนี้ แม้เขาจะยังอ่อนหัด แต่วิสัยทัศน์ที่เปิดกว้าง จะช่วยนำทางเขาให้รู้จักการเชื่อมประสานโลกที่ป่วยไข้มานานให้ดีขึ้นมาบ้างอีกครั้ง

In The Name of Obama I trust!!

“I will listen when we disagree” – ผมจะรับฟัง เมื่อเราความเห็นต่าง … นี่คือ คำพูดสั้นๆ แต่ดูได้ใจความแห่งคำสัญญาที่จะพาเรากล้า brave new world ไปกับเขาในอีก 4 ปีข้างหน้า

ตื่นเช้ามาเปิดเพลง The City of Blinding Lights โบโน่แห่ง U2 เขียนขึ้นเมื่อตอนเกิดเหตุการณ์ 9-11 คิดถึงเพื่อนๆที่อยู่อเมริกาว่า คงจะได้ก้าวออกมาสู่เช้าวันใหม่ที่แจ่มใสจริงๆ เสียที

The Choice of Brave New World

Kaewlery — Fri, 04 Jan 2008 18:41:29 +0000

วันนี้แล้วที่เราจะได้ฟังข่าวดีหรือข่าวร้าย รอคอยกันมากี่ปีกับความเปลี่ยนแปลง…

โลกจะเปลี่ยนไหม? ต้องนั่งคอยลุ้นกันไป ผู้นำอภิมหาประเทศที่จะมีผลกระทบต่อสังคมโลกใน 4 ปีข้างหน้า ขอให้อย่าฝันสลายเหมือน 8 ปีที่ผ่านมา โลกย่ำแย่ลงไปเยอะแล้ว สังคมโลกวิกฤติและเปลี่ยนไปเยอะมาก (ในทางที่แย่) นับจากเหตุการณ์ 9-11

Lotensin

เคยติดซี่รี่ส์ 24 ตอนที่ออกฉายทางช่อง BBC ใหม่ๆ เมื่อ 6 ปีก่อน ทุกคืนวันเสาร์ เวลา 5 ทุ่ม ต้องประจำการหน้าจอ รอดูภาคต่อของซี่รี่ส์นี้ ดูไปเม้งไป โทษฐานมันสร้างพล็อตบีบคั้นอารมณ์คนดูเกินไป – เวอร์สุดๆ ยังจำได้ว่า … มีคำถามหนึ่งที่ถามซ้ำๆ ในใจ เฮ้อ … พล็อตน้ำเน่า อเมริกาน่ะหรือ จะยอมให้คนผิวสีมารันเพรสซิเด้นท์ เคมเปญ !!!

โอบาม่า มาถึงตรงนี้ ณ วันนี้ได้ ถือว่าไม่ธรรมดา คงจะได้รู้กันเสียทีว่า หลังจาก Martin Luther King, Jr. ทำให้คนทั้งโลกฝันสลายไปนานแล้ว ฝันของผู้นำโลกผิวสีจะเกิดขึ้นได้จริงบนโลกใบนี้หรือไม่

ผ่านไปเห็นงานแห่งศรัทธา ดูสวยได้อารมณ์ช่วงฤดูถั่วเยอะ พลังแห่งสีสรรที่เป็นนิมิตหมายว่า ฟ้าอาจจะต่ำจนคนทุกคนไม่ว่าสีผิวอะไรสามารถเอื้อมถึง แผ่นดินอาจจะสูงขึ้น คนหนักแผ่นดินโลกจะถูกถีบตกบัลลังก์ที่กอดไว้สักที เปิดทางสู่โลกใบใหม่

หมายเหตุ รูปโปสเตอร์แคมเปญ วาดโดย Shepard Fairey รูปบรรจงเรียงเมล็ดถั่วเป็นศรัทธาแรงกล้าของคนทำชื่อนามแฝงว่า boogaloo ที่ บล็อก นี้มีภาพขั้นตอนการทำให้ดูอย่างละเอียด

ปาฏิหาริย์แห่งการ(ไม่)ตื่นสายอยู่เสมอ

Kaewlery — Fri, 04 Jan 2008 12:02:26 +0000

นิสัยเหลวไหลที่สุดของตัวเอง ซึ่งแก้ไขยากมากๆ คือ ตื่นสาย ตั้งแต่เด็กจนเริ่มแก่นึกย้อนไปแล้วยังอับอายที่มีชีวิตรอดตายกฎแห่งเวลามาแบบ “หวุดหวิด” เดินทางไปถึงจุดหมายก่อนเวลา (สัก 1 นาที) แบบนับครั้งได้ โล่งอกไปทีแค่ไปถึงแบบตรงเวลาเป๊ะๆ นอกนั้นก็ล่าช้าเสมอ (ช้า 5 นาทีกว่ากำหนดคือมาตรฐานความตรงเวลาที่สุดของฉันแล้ว) ชีวิตนักเรียนตั้งแต่อนุบาล – ประถม - มัธยมฯ – มหาวิทยาลัย – ไปเข้าสอบสมัครงาน ไปนั่งทำงานกินเงินเดือน ฉันโผล่หน้าไปถึงจุดหมายปลายทางด้วยตราประทับสีแดงโร่ว่า “สายโหล่” เสมอ

สมัยเด็กๆ โรงเรียนประถมตั้งอยู่ห่างจากบ้านเดินไปแค่ 5 นาทีเท่านั้น โรงเรียนเข้าแถวเคารพธงชาติเวลาแปดโมงครึ่ง เช้าบางวันแปดโมงสิบห้าแล้วฉันยังไม่ลุกจากที่นอน เป็นเรื่องน่ารำคาญของแม่มากที่ต้องมาลากฉันลุก ตาลีตาเหลือกไปอาบน้ำแปรงฟัน แต่งชุดนักเรียน รีบโกยข้าวเข้าปาก คว้ากระเป๋าหนังสือวิ่งโร่ออกจากบ้าน ไต่สะพานข้ามคลองแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าเขตโรงเรียนวิ่งตรงดิ่งไปเข้าแถวพร้อมกระเป๋าด้วยอาการตัวหอบลิ้นห้อยหน้าจ๋อยอายครูอายเพื่อนอยู่เป็นประจำ สมัยเด็กๆ ฉันคิดกังวลใจมากว่าหากต้องไปโรงเรียนที่อยู่ไกลจากบ้านมากกว่านี้ ฉันจะสามารถไปทันโรงเรียนได้อย่างไรกัน!!!

คำตอบแห่งความกังวลนั้นง่ายนิดเดียวสำหรับคนอื่นๆ ก็แค่ตื่นให้เช้าขึ้นเท่านั้นเอง แต่สำหรับฉัน “การตื่นเช้า” มันเป็นเรื่องยากเรื่องใหญ่มากของชีวิต

จริงแล้วปัญหาสันดานที่สะท้อนความเหลวไหลของฉันนี้ มันเป็นเหตุของความขี้เซาหรือปัญหาเงื่อนไขของเวลาในสังคมกันแน่ จะว่าฉันรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจก็ไม่น่าจะถูกนัก ฉันไม่ใช่คนต้องการเวลานอนมากชั่วโมงต่อวันนัก แถมนอนกลางวันกับใครเขาไม่เป็น ถึงอดนอนมาทั้งคืนก็นอนชดเชยเอาตอนกลางวันไม่ได้ นั่งรถไปไหนๆ ก็ไม่ค่อยอยากหลับ เข้านอนก่อนสี่ทุ่มไม่เป็นยกเว้นเวลาป่วยไข้ เวลาเข้านอนปกติคือหลังเที่ยงคืนไปแล้วส่วนใหญ่ สมัยยังสาวยังโสดกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า ยุคนั้นโลกยังไม่มีอินเตอร์เน็ตให้นั่งอ่านนั่งเขียนไปเพลิดเพลินดึกดื่น ช่วงเวลาดึกสงัด ณ เมืองกรุงศิวิไลซ์ไทยแลนด์จะปลอดเสียงตุ๊กตุ๊กและเสียงมอเตอร์ไซค์รับจ้าง คนที่โหยหาความสงบในเมืองใหญ่เช่นฉัน หัวจึงเริ่มแล่นทำงานได้โลดๆ เมื่อคนอื่นเขาหลับกันค่อนเมือง

ฉันเคยพยายามปรับนาฬิกาในตัวเอง ด้วยหวังจะเปลี่ยนแปลงระบบความขี้เซาในตัวเองให้ดีขึ้นมาบ้าง เช่น ลองเข้านอนเร็วกว่าเวลาที่เคยชิน จากที่เข้านอนเที่ยงคืนตื่นแปดโมง ก็เปลี่ยนมาเข้านอนห้าทุ่มหวังจะได้ตื่นเจ็ดโมงเช้า แต่เปล่าเลยต่อให้เข้านอนตอนสี่ทุ่มฉันก็ตื่นแปดโมงได้เช่นเดิมซ้ำซากราวหนัง Groundhog Day นาฬิกาในตัวเองมันไม่ได้ผันสมการตามจำนวนชั่วโมงการนอน แต่มันผูกตายกับความไม่รักการตื่นเช้าเป็นสำคัญ ไม่ว่าจะนอนเร็วนอนเช้า … ก็ตื่นสายเท่าเดิม

อันว่าผู้หญิงไม่ฉลาด หน้าตาไม่สะสวย ไม่ได้เกิดมาบนความร่ำรวยมีชาติตระกูลสูงศักดิ์ แถมดันรักการตื่นสายอีกเช่นนี้ จะไปเสาะหาอนาคตสดใสรุ่งเรืองได้แถวไหนกัน ฉันถาม ท้า และด่าตัวเองในใจอยู่บ่อยๆ มาหลายสิบปี หากไม่เคยคิดปฏิวัติแก้สันดานการตื่นสายของตัวเองให้สำเร็จเป็นเรื่องเป็นราว ที่พยายามทำตลอดมา คือ การแถชีวิตขี้เซาของตัวเองให้ดำเนินชีวิตในสังคมแบบรอดตัวไปที ไม่ว่าการอดทนวิ่งโร่ไปโรงเรียนให้ข้ามเส้นแดงตามเวลา โชคร้าย (หรือโชคดี) ที่สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยรัฐฯ เลยไปสมัครเรียนมหาวิทยาลัยเปิดที่สามารถเลือกวิชาเรียนในเวลาเปิดสอนเช้า สาย บ่าย (แน่นอน…วิชาที่เรียนเช้า ฉันไม่เคยเลือกลง) รีบเรียนรีบจบ (3 ปี) ออกมาเสาะหางานในอุดมคติแห่งชีวิต นั่นคือ งานที่ไม่ต้องตอกบัตร ไม่ต้องใส่กระโปรง ไม่ต้องเข้าออฟฟิศทุกวัน

ชีวิตวัยโสดในอดีตของฉันล้วนเป็นที่จดจำในทุกที่ทำงานว่า ฉันผู้นี้ไม่(ค่อย)สามารถมาประชุมเช้าๆ กับใครเขาได้ มีหลายครั้งที่เจ้านายไปถึงที่ทำงานแล้วไม่พบตัวฉันที่โต๊ะทำงานตามเวลาที่แกต้องการตัว เจ้านายเคยโทรมาตามถึงที่บ้าน เพื่อพบเสียงงัวเงียของฉันผู้เพิ่งตื่นมายกหูโทรศัพท์รับสาย เจอคำถามเจ้านายตีแสกหน้าว่า ”ทำไมคุณยังไม่ตื่นอีก?” ฉันได้แต่พึมพำแก้ตัวในใจได้ยินคนเดียวว่า “ก็เพิ่งนอนเมื่อตอนตีสี่นี่เอง” คำแก้ตัวแบบนี้ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมา เพราะต่อให้มีเวลานอนนานกว่านี้ฉันก็ไม่ตื่นเช้าอยู่ดี หากไม่มีใครเอามีดมาจี้ที่คอแล้วขู่บังคับ อย่าหวังความสมัครใจในการตอบตกลงให้ “ตื่นเช้า”

แล้วนรกก็ได้ลงโทษคนบาปที่รักการตื่นสายเช่นฉัน มันส่งผลสาหัสเมื่อมามีลูก เพราะลูกต้องไปโรงเรียนเหมือนที่แม่เข็นฉันมา ไอ้ภาวะการเอาตัวรอดแบบขอไปทีมาตลอดชีวิตแบบโรงเรียนเข้าแปดโมงครึ่งตื่นแปดโมงสิบห้านาที มันมาแก้ทางเวลาเช่นนี้แห่งความเป็นแม่ไม่ได้ เพราะการจัดการตัวเองกับการจัดการคนอื่นนั้นคงละเรื่องกัน การมายืนอยู่คนละฝั่งสภาวะชีวิต เป็นความท้าทายที่น่ากังวลยิ่งนัก ความเป็นเด็กกับความเป็นผู้ใหญ่ ความรับผิดชอบต่อหน้าที่มันยิ่งใหญ่เกินกว่าคำแก้ตัว เกินกว่าข้ออ้างมากมายใดๆ ที่เคยมีให้กับตัวเองตลอดมา

ฉะนั้นเมื่อนรกไม่ยินยอมให้ฉันหยิบข้ออ้างใดๆ มาใช้ได้อีกต่อไป การพาลูกไปส่งที่โรงเรียนได้ทันเวลา ไม่ “สายโหล่” เป็นประจำเหมือนที่ตัวเองเคยเป็นมาตลอดชีวิต นับเป็นความภูมิใจสูงสุดแห่งความเป็นแม่อย่างฉันแล้วล่ะ ได้เรียนรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องยากเรื่องใหญ่ ขอเพียงแค่อย่าไปคิดว่าเราเปลี่ยนเพื่อหวังผลมหาศาล แค่เลือกเป็นแบ่งทำให้เหมาะสมกับภาวะชีวิตวันต่อวันก็จบสิ้นปัญหากันไปไม่ยากไม่เย็น (จันทร์ถึงศุกร์ - ตื่นเช้ามากๆ, เสาร์-อาทิตย์ หรือ ลูกๆปิดเทอม ก็กลับมาตื่นสายเหมือนเดิม – ฮี่ๆ)

เล่ามายืดยาวนี้ไม่ได้อยากโอ้อวดสันดานของตัวเอง แต่เขียนไว้เพื่อบอกกล่าวว่าคนเราแต่ละคนมักจะมีปม(ด้อย)ในตัวเองที่รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ไม่สามารถแก้ปมของตัวเองได้จนแล้วจนรอด สารภาพตรงๆ บางทีฉันอยากไปเกิดใหม่เป็นคนตื่นเช้าโดยสันดานธรรมชาติ เด้งออกจากที่นอนก่อนเจ็ดโมงทุกวันเป็นประจำ ไม่ใช่ตื่นเช้าได้เพราะพึ่งนาฬิกาปลุกฉุด จำใจตื่นเพราะภาระ หน้าที่ กฎเกณฑ์ของสังคมบีบบังคับให้กลายร่างเป็นมนุษย์ตื่นเช้าขึ้นมา

ฉันอยากตื่นเช้าเพราะรักและฝันใฝ่ที่จะตื่นเอง ตื่นแบบสมองโปร่งใส ร่างกายกระฉับกระเฉง ราวเช้าวันใหม่นำสิ่งใหม่ๆ ที่ดีมาสู่ชีวิต ได้สัมผัสว่า “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นเช้าอยู่เสมอ”* อาจไม่ใช่เรื่องลำบากที่ต้องฝืนใจกระทำ ชีวิตตื่นเพราะใจเราตื่น ไม่ใช่ตื่นเช้าแบบสมองดับๆ ฉันเองเคยนึกแปลกใจตัวเองไม่หาย เวลาไปนอนตามดอยตามป่า ตามชนบทที่เงียบสงัด นาฬิกาปลุกไม่ต้องใช้ แค่ได้ยินแต่เสียงไก่ขัน เสียงครกกระเดื่องตำข้าวตึกๆ ตักๆ ตีสี่ตีห้าคนขี้เซาเช่นฉันกลับตื่นเองราวปาฏิหาริย์ ลุกขึ้นมานั่งสูดอากาศสดชื่น รู้สึกกระปรี้กระเปร่าได้บ่อยๆ ช่างผิดสภาพกลับกันเวลาที่มีประชุมงานตอนแปดโมงเช้าในเมืองกรุง พอนาฬิกาปลุกปลายเท้ากรีดเสียงอุบาทว์กระชากฉันตื่น อาการสะดุ้งพรวดเด้งจากหมอนนั้นเป็นอาการหวาดหวั่นตระหนกผวา เคยมีผลทำให้ชีวิตรู้สึกบัดซบสมองมึนเซาไปได้อีกตลอดทั้งวัน

ท้ายสุดฉันยังสรุปไม่ตกว่าแท้จริงตัวเองพิศมัยการตื่นสาย หรือปรารถนาปาฏิหาริย์แห่งการตื่นเช้าอยู่เสมอ … กันแน่

Are you always late?

* “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ” ชื่อหนังสือแปลไทยเล่มหนึ่งของท่านติช นัท ฮันห์

Into The Forest # 2

Kaewlery — Thu, 03 Jan 2008 20:52:56 +0000

Into The Forest ตอน 1 เล่าถึงป่าที่เมืองไทยไปเยอะแล้ว ขอเมามันอีกสักตอน เดี๋ยวอารมณ์คนวัยทอง(เริ่มจะเหลือง) ค้าง : ) เปลี่ยนวิวมาเล่าประสบการณ์เดินป่าที่ต่างแดนบ้าง (ใช่ว่าจะเดินมาเยอะ)

ตอนที่เราจะย้ายมาอยู่โซนหนาว เราลาออกจากงาน แล้วฉลองชีวิตด้วยการออกเดินทางลาป่าเขาที่เมืองไทย ไม่รู้โอกาสหน้า เมื่อไหร่จะมีเวลามาเดินป่า สุขสำราญ ระทมทุกข์อีก วัยจะสูงขึ้น เวลาในชีวิตจะเหลือน้อยลง เฮ้อ เศร้า ฮึๆ

พอลาออกจากงานปุ๊บ วางเส้นทางเดินทางลงใต้ 10 วัน นั่งสปรินเตอร์ (ครั้งแรกและครั้งเดียว – เข็ดจริงๆ ขอตู้นอนแบบเดิม) ปลงสถานีสุราษฎร์ฯ ก่อนเดินป่า ต้องฝึกพลังจิต แวะเข้าวัดป่าสวนโมกข์บวชชีก่อน 3 วัน ล้างใจให้ผ่องใส ฟิตเต็มที่ จากนั้นนั่งห้อยขารถเมล์ส้มหวานเย็นจากสุราษฎร์ข้ามไปพังงา ที่เลือกรถเมล์ส้ม เพราะต้องการดูวิว ลมพัดโบก ฮ่าๆ แต่ลมหน้าต่างรถเมล์เนี่ย ร้อนสะใจไปเลย ดันไปช่วงกลางเดือนมีนาคม ยังจำได้ว่า แม่ชีที่นั่งข้างๆ กัน แกมีถุงผ้าใส่น้ำแข็งเอาไว้ลูบเนื้อตัว หย่อนลงไปในเสื้อเป็นระยะๆ แอร์โมบิลราคาประหยัด จำไว้คราวหน้าเราเตรียมมาบ้าง ถ้าต้องมานั่งรถเมล์ลมร้อนอ้าวแบบนี้อีก

ตั้งใจข้ามฝั่งขวานไปพังงา เพราะจะไปปล่อยเต่าทะเล พอดีที่ท้ายเหมืองช่วงนั้น เต่าทะเลจะมาวางไข่ ไม่เคยลงไปช่วงนี้เลย โอกาสมาถึงแล้ว เราต้องฉวยคว้าไว้ ไปนั่งที่ชายหาดในความมืด เฝ้ารังไข่เต่าที่เจ้าหน้าที่ศูนย์เพาะเต่าทะเลท้ายเหมืองมาบอกแหล่งไว้ เจ้าหน้าที่บอกว่า วันที่พระจันทร์เต็มดวง เต่าน้อยจะฟักไข่ออกมา เชื่อไหม … ธรรมชาติสัตว์ก็มีโมงยามการเกิดของมัน เป็นคืนหนึ่งในชีวิตที่นั่งๆเกลือกๆ อยู่บนชายหาดค่อนคืนอย่างมีความสุขที่สุด อารมณ์ตื่นเต้นคล้ายรอวันครบกำหนดคลอดลูกตัวเองกระไรเช่นนั้น

ลาหาดท้ายเหมืองด้วยการไปร่วมกับชาวบ้านทำพิธีปล่อยลูกเต่าแรกเกิดลงทะเล แล้วนั่งรถส้มเลียบชายฝั่งอันดามัน ต่อมาที่เขาสก – ป่าสุดท้ายที่หวังใจมาลา ป่าภาคใต้เนี่ย เราว่ามันมีความหลากหลายที่น่าทึ่งมาก และเราไม่มีโอกาสได้สัมผัสเยอะ เราเลยตั้งใจมาลา ป่าโซนใต้ สวยแบบดุๆ โหดๆ ทั้งพืช ทั้งสัตว์ ทั้งนกแปลกๆ แล้วป่าจะชื้นๆ เดินแล้วจะรู้สึกชุ่มฉ่ำ แต่ป่าจะดูอันตราย น่าสะพรึงระวังมากกว่าป่าภาคเหนือ ใครสติไม่ค่อยอยู่กับตัว ไม่ควรไปเดิน เราตั้งใจไปนอนที่เขาสก เพราะเราอยากเดินเข้าไปหา “บัวผุด” บัวบนดินดอกยักษ์ที่สวยมาก แต่นะ ถ้าใครได้เจอตอนดอกตูมๆ สวยใช้ได้ดี แม้ไม่สวยที่สุด ถ้าโชคดีไปเจอตอนมันบานๆ กำลังจะเน่า ขอให้อุดจมูกดีๆ เพราะกลิ่นมันเหม็นมาก ถึงมากที่สุด

คืนหนึ่งที่เขาสก ณ เกสต์เฮ้าส์จำแลงไร่กาแฟของชาวบ้านย่านนั้น มีชาวต่างชาติมากมายมาพัก เราเดินทางกับเพื่อนสาวร่วมงานคนสนิทที่เป็นชาวแคนาเดี่ยน ก็คุยๆกัน มีหนุ่มดัทช์คนหนึ่งมาร่วมวงคุย พอเขารู้ว่า เรากำลังจะย้ายมาแดนกังหัน เขาถามย้ำเราสั้นว่าๆ “ยูคิดยังไง จะย้ายจากแผ่นดินที่ป่าและธรรมชาติสวยงามแบบนี้” ตอบเขาไม่ออกเลย อยากเอาหัวโขกโต๊ะตรงหน้า อย่ามาตอกย้ำชีวิต ก็มันเศร้าอะสิ โปรดอย่าถามกัน

แม่นแล้ว ความทรงจำสวยงามเกี่ยวกับการเดินป่าทั้งหมดของเราอยู่ที่ป่าโซนร้อนชื้นเมืองไทยทั้งสิ้น ได้เดินป่าต่างแดนกี่แคว้นกี่ประเทศ ขอเอาหัวแข็งๆ โขกข้างฝายันว่า อารมณ์มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ ทั้งพืชพันธุ์ ทั้งร่องรอยสัตว์ป่า ทั้งไม้ดอกไม้ผล นก แมลง ผีเสื้อ อูย … สารพัดมรดกโลก (ใครอยากดูผีเสื้อสวยๆ แนะให้ไปนอนที่ทุ่งใหญ่นเรศวร ใกล้ธารแหล่งหนึ่งที่ผีเสื้อเยอะมาก ตื่นเช้ามา ย่องไปฉี่ข้างลำธาร แล้วนั่งแหมะข้างลำธาร ผีเสื้อได้กลิ่นยูรีนมันบินว่อนมาทั้งฝูงเลย …)

ป่าเมืองหนาวที่เราเคยเดินมาบ้าง มันจะมีลักษณะที่ดิบชื้นน้อยกว่า หนักไปทางเย็นเยือก หรือแล้งๆ เส้นทางเดินป่าแถวนี้ส่วนใหญ่จะได้รับการปรังปรุงแล้ว เส้นทางดิบๆ ที่เป็นสีสันความลำบากของการเดินป่าจะน้อยลง ป่าเดินง่ายดี ทำให้เรามีเวลาทอดน่อง ชมรายละเอียดป่า หยุดถ่ายรูป เดินนานกี่ชั่วโมงก็แล้ว – มันไม่เหนื่อยหอบ สัจธรรมแห่งการเดินป่าลิ้นห้อย ซี่โครงหอบแบบป่าเมืองไทยเกิดขึ้นน้อยมาก … เราไม่ชินแฮะ เราว่ามันเดินสบายไป

ความลำบากที่เราไม่ถนัดในการเดินป่าต่างแดน คือ เรื่องอากาศ เราเป็นคนไม่สู้อากาศหนาวจัดๆ เดินป่าโซนร้อนมันจะเหนื่อยหอบ ร้อนชะมัด แต่ป่าจะมีความชื้น พอเหงื่อออก มันจะช่วยให้ร่างกายเย็นลง เดินป่าร้อนชื้นมันจึงไม่ร้อนตับแลบ มันจะกำลังสบายๆ เดินไปเหงื่อแตกไป สมดุลพลังงานในตัวเอง

ป่าแรกที่เคยมาเดินที่ต่างแดน คือ ป่าบนเขาที่เยอรมนี จำไม่รู้ลืม เพราะดันมาตอนช่วงหนาว แล้วปีนั้น -10 องศา ยุโรป 10 ปีให้หลัง เจอฤดูหนาวแบบ -10 องศาเซลเซียสไม่บ่อยนักหรอก เจอหนาวแบบ -10 องศานี่ถือว่า ซวยโดยแท้ คนเมืองร้อนวูบๆ มาเจอหิมะวาบๆ อยากนอนซุกผ้านวมฝังฮีทเตอร์ทั้งวัน ดันมาชวนเราออกไปเดินป่า เลยร้องจ๊าก (แต่ไป) ด้วยความที่ไม่อยากพลาดธรรมชาติต่างฤดูกาลที่บ้านเราไม่มี เลยออกไปเดินแบบสวมรองเท้าย่ำหิมะ ถุงเท้าอย่างหนาซ้อนกันสองชั้น อุปกรณ์เครื่องหนาวพร้อม หมวก ผ้าพันคอ คิดว่าความหนาของเครื่องนุ่งห่ม จะช่วยให้เรารอดพ้นความหนาวได้ แต่แค่เพียง 10 นาทีผ่านไป มือเท้าเริ่มไร้ความรู้สึก เดินไปเหมือนลากท่อนซุงสองท่อนไป หนาวเกินทน เป็นการเดินป่าที่ทรมานที่สุด แม้ว่าได้ชมพืชเมืองหนาวแปลกๆ คลุมเกล็ดน้ำแข็งสวยเหลือใจ แต่พระพุทธเจ้า … พอกลับเข้าบ้านได้ ต้องรีบเอาขาไปแช่น้ำร้อนจัดๆ เพื่อให้ความรู้สึกท่อนขากลับคืนมา เข้าใจได้ในทันทีจากหนังที่เคยดูว่า คนที่รอดตายจากเครื่องบินตกที่อลาสก้าหรือแถวขั้วโลกเหนือ พอรอดตายมาได้ แต่ต้องตัดขาทิ้งเพราะเนื้อเยื่อขาตายทั้งหมด ขาถูกแช่แข็งนานเกินไป มันทรมานเช่นใด

แต่ใช่ว่าป่าเมืองหนาว ป่าต่างแดนจะไม่มีมีความทรงจำ ความสวยงามดีๆ ให้จดจำเลย ป่าทุกแห่งต่างมีความงามเฉพาะแบบของมัน เราอาจจะไปตั้งความหวังหรือเอาความเคยชินของเราไปตัดสินมันก่อนเอง

ป่าที่เราประทับใจรองจากป่าที่เมืองไทย คือ ป่าที่ออสเตรเลีย เราเดินป่าที่นั่นไม่เยอะหรอก ได้ไปเดินที่ Blue Moutain เส้นทางเดินป่าเขาดีมาก ป่าเขาสวยดี มีความหลากหลายไม่แพ้ป่าบ้านเรา คงเพราะอยู่โซนกึ่งร้อน ที่ชอบอีกอย่าง คือ ตอนล่องลงไปเมลเบิร์น ไปเตร็ดเตร่ท่องถนนสาย great ocean road – เริ่มออกทะเล 55

ป่ายุโรป มันจะไม่เป็นเส้นทางเดินแบบลุยๆ เข้าไปเหมือนป่าร้อนเขตฝน แต่มันจะทำนองแบบ เดินป่าทุ่นแรง ไม่ว่าป่าอิตาลี ป่าฝรั่งเศส ป่าสเปน จะเดินล้วนๆ ก็คงมีแหล่งอยู่มาก แต่ภูเขาเทือกเขา ลูกมันใหญ่ไม่น้อย อยากจะริเดินป่าทั้งเขา ก็วางเข็มทิศเท้าดีๆ ไม่ใช่เดินๆไป ไปทะลุออกยุโรปตะวันออกโน่น : ) คนที่นี่เขาจะตั้งต้นแบบเอารถขับขึ้นไปบนยอดแล้วเริ่มต้นเดินป่าบนซัมมิท หรือนั่งกระเช้าขึ้นไปแล้วตั้งต้นเดิน แต่ป่าบ้านเรานี่ต้องเดินตั้งแต่ตีนดอยขึ้นไปยอดดอยโน่นเลย อารมณ์พิชิตยอดดอยเลยคนละเรื่องกัน

ตกลงชอบป่าไหนบ้างล่ะเนี่ย ไม่เคยไปป่าแถวอเมริกาหรือแคนาดา เพราะไม่เคยไปโซนนั้น ถ้ามีใครให้ตั๋วฟรีจะรีบไปป่าแถวนั้นโดยพลันเพราะสองประเทศนี้กว้างใหญ่ ผืนป่าหลากหลาย น่าเดินยิ่งนัก เคยมีความฝันว่า อนาคตอยากไปป่าแถวอเมซอน เคยมีเพื่อนเป็นคนเปรู ชวนไป แต่ไม่มีโอกาส ป่าอเมริกาใต้ มีเสน่ห์แบบอันตราย ได้ไปเห็นไปสัมผัสกับตา แล้วเราคงไม่เสียดายชีวิตนี้ ว่าแต่กว่าจะได้ไป ป่ามันจะเหลือให้เราได้ชื่นชมไหม? หรือจะกลายเป็นป่าปลูกถั่วเหลืองไปซะหมดแล้ว (แง)

ยังไม่หมดกรุป่า ป่าเขาที่ไอร์แลนด์ก็สวยใช่ย่อย เราไปที่ Co’Wicklow เดินกันหอบแฮ่ก ไอร์แลนด์เป็นประเทศที่เขียวมาก ไปแล้วจะรู้สึกว่า ถูกย้อมสีเขียวกลับมา จริงๆ มองไปทางไหนก็เขียว ภูเขาก็แสนจะน่ารัก ส่วนที่อังกฤษ ราว่าคนอังกฤษจะชอบเดินเท้ากัน แบบเดินทั้งพื้นราบและพื้นเนิน เดินกันเป็นอาชีพ ถ้าใครไปอังกฤษอยากเดินสู่ธรรมชาติ ให้ซื้อหนังสือเดินเท้าท่องอังกฤษ (จำชื่อภาษาอังกฤษไม่ได้) จะมีเส้นทางเดินเท้าได้รอบประเทศเลย

กลับมาที่ป่าแถวนี้ เฮ้อ … ไม่มีอะไรจะอวด โปรดปิดหูก่อนอ่าน เพราะจะตะโกนว่า …แดนกังหันเป็นประเทศที่แบนมากๆ แทบจะไม่มีภูเขาเลย เนินที่สูงที่สุดในประเทศอยู่ทางตอนใต้ที่เมือง Vaals สูงแค่ 322.20 เมตร – เศร้าไหมฮะ (คนรักดอย)

เอาน่า ป่าแบนๆ ก็มีอะไรให้ชม อยู่ไปนานๆ เราก็พิศหาความงามหาธรรมชาติเจอเองแหละนะ สุขเท่าที่มี จะได้ไม่ทุกข์ พระท่านสอนให้รู้จัก…ปลงไว้โยม : )